Jesteś tutaj > Strona główna > Dokument

Program

Autor/Źródło

Agata Janeczek

Instytucja

CENTRUM EDUKACJI OBYWATELSKIEJ

Ocena dokumentu:

Przedmiot (etap edukacyjny)

Historia (Gimnazjum)

Obszar edukacyjny

Edukacja historyczna i obywatelska (historia i społeczeństwo, historia, wiedza o społeczeństwie, historia i społeczeństwo (przedmiot uzupełniający), podstawy przedsiębiorczości, ekonomia w praktyce, wychowanie do życia w rodzinie, etyka, filozofia)

Inne dokumenty użytkownika

„Radość przez łzy” z Doruchowa

Autor zdjęcia: Jolanta Tomkowiak, Opis: Podsumowanie programu "Paczki solidarności"
Spotkanie ze świadkiem Tadeuszem Godkiem
świadek Stanisław Morawiec
Tagi: gimnazjum, PRL, Paczki solidarności, Doruchów,
I DANE O SZKOLE
 
Gimnazjum im. Orła Białego
 
63-505 Doruchów ul. Sportowa 4
 
Doruchów
 
Województwo wielkopolskie
 
II INFORMACJE O PROJEKCIE
 
„Radość przez łzy”
 
opiekunowie: Jolanta Tomkowiak
 
uczestnicy: Zuzanna Kleszcz, Paulina Liberska, Daria Bryja, Marta Sabatowska, Maximilian 
 
Elsner
 
 
 
 
 
 O projekcie powiedziała nam pani Jola podczas spotkania kółka młodego obywatela. Od razu 
 
znaleźli się chętni do udziału w jego realizacji, ponieważ bardzo interesują nas losy bliskich 
 
i mieszkańców naszej małej ojczyzny. Zaciekawiła nas możliwość odnalezienia i spotkania się z ludźmi, którzy być może korzystali z takiej pomocy solidarnościowej lub uczestniczyli w odbiorze darów i transportowaniu ich do Doruchowa. Nie byliśmy jednak pewni czy do takiej małej miejscowości jak nasza, jakiekolwiek paczki docierały. Celem naszym stało się więc odnalezienie świadków tamtych wydarzeń, którzy opowiedzieliby nam czy taka pomoc miała miejsce, skąd docierały dary, jak często i kto z nich korzystał oraz jak były rozprowadzane. Praca nad projektem przebiegała sprawnie i w bardzo przyjemnej atmosferze. Podzieliliśmy się zadaniami, poszczególne osoby były odpowiedzialne za przygotowanie i przeprowadzenie wywiadów, za wykonanie okładki, nagranie przeprowadzonych rozmów i wreszcie zmontowanie zdobytego materiału. W pracy nad projektem pomagała nam oczywiście nasza opiekunka oraz rodzice, którzy okazali się bardzo pomocni w znalezieniu świadków, a mama i dziadek naszego kolegi Maximiliana nawet mogli nimi zostać. 
 
Współpraca układała się bardzo dobrze, wszyscy okazali nam dużo cierpliwości i zrozumienia, 
a otwartość i serdeczność poszczególnych osób pomogła mam pokonać barierę wieku. Dzięki pracy nad projektem dowiedzieliśmy się, jak trudne dla Polaków były lata osiemdziesiąte. Jak ważna była dla nich świadomość, że nie są sami w tych ciężkich dla siebie chwilach. Jak wielkie emocje wywoływała przychodząca pomoc, a zwłaszcza ta z Niemiec. Wiemy co przychodziło w paczkach solidarności, co wywoływało łzy radości i co zapisało się w pamięci obdarowanych osób. Wiemy również, kto pomagał w transportowaniu darów z Poznania do naszego Doruchowa oraz w ich rozdzielaniu. Nasz projekt jest w postaci prezentacji multimedialnej, która zawiera nasze rozmowy ze świadkami. Zaprezentujemy ją całej społeczności uczniowskiej i zaproszonym gościom podczas szkolnego „Dnia Projektów”. W pracy nad projektem najbardziej podobały się nam atmosfera towarzysząca naszym działaniom, zaangażowanie wszystkich uczestników oraz otwartość naszych rozmówców i ich wspomnienia związane z tamtym okresem ich życia. To od nich wiemy jak przedmioty, na które nie zwracamy dziś uwagi, były dla nich cenne i jak ogromną radość sprawiał najdrobniejszy prezent. To pani Ewelina z uśmiechem na twarzy wspomina czasy, gdy była w czwartej klasie szkoły podstawowej i właśnie wtedy otrzymała z darów, które dotarły z Niemiec do uczniów jej 
szkoły, dużą czerwoną torbę. Jej zdaniem znacznie odbiegała ona od „szarości” jaka wtedy panowała. Była bardzo duża i obszerna, więc wszystkie książki i zeszyty spokojnie się w niej mieściły. Służyła jej do końca szkoły podstawowej. To z nią wiążą się pierwsze wspomnienia miłosne… .”Kolega, z którym chodziłam do klasy, narysował mi na tej torbie serduszko z oznajmieniem- Kocham Cię …” W naszej pracy pojawiły się pewne trudności. Brak doświadczenia i pewności siebie, a także profesjonalnego sprzętu dały znać o sobie podczas przeprowadzania wywiadów. Gdybyśmy mieli robić projekt jeszcze raz to postaralibyśmy się o bardziej profesjonalny sprzęt, a nie tylko nasze komórki, co podwyższyłoby jakość naszej prezentacji.
Mapa